اشعار تجلی

شعر **تجلی** از **مولانا جلالالدین بلخی** (مولوی) در مثنوی معنوی، به زیبایی بیانگر ظهور حق در هستی است. مولانا با زبان عرفانی و تمثیلهای ناب، نشان میدهد که خداوند در تمام مظاهر جهان متجلی است و هستی، آینهای از جمال الهی است. او با اشاره به داستانهای رمزی، مانند عاشق و معشوق یا دریا و قطره، این حقیقت را آشکار میکند که همه چیز از اوست و به سوی او بازمیگردد. تجلی در نگاه مولانا، یعنی رهایی از خودِ محدود و وصال به حقیقت بیپایان، جایی که عاشق و معشوق یکی میشوند و هستی در نور الهی غرق میشود. این اشعار، دعوتی است به مکاشفه و عشق، تا در هر ذره، نشانهای از خدا ببینیم.