اعتقاد به شفاعت در اهل بیت امام حسین (ع)

مرتبط با پرونده
شفاعت عظیم
اعتقاد به شفاعت در اهل بیت امام حسین (ع)
خداوند از گناهان مومنان خطاکار میگذرد شفاعت با اذن خدا است و معصومین نیز از کسانی شفاعت میکنند که هم خدا اذن میدهد هم خود آن افراد، استحقاق شفاعت را داشته باشند پس ،شفاعت زمینه لازم دارد و عقیده به شفاعت ،شفعا نوعی مراقبت در رفتار و عملکرد را می طلبد. بعد سازندگی شفاعت همین بخش است.
از جمله مباحث سازنده اعتقادی «شفاعت است شفاعت یعنی عقیده به این که با وساطت اولیای الهی خداوند از گناهان مومنان خطاکار میگذرد. شفاعت با اذن خدا است و معصومین نیز از کسانی شفاعت میکنند که هم خدا اذن میدهد هم خود آن افراد استحقاق شفاعت را داشته باشند. پس
شفاعت، زمینه لازم دارد و عقیده به شفاعت نوعی مراقبت در رفتار و عملکرد را میطلبد بعد سازندگی شفاعت همین بخش است. مقام شفاعت برای پیامبر (ص) و خاندان او ثابت است. در قیامت هنگام حساب رسی نیز مواجهه انسانها با پیامبر و آل او حتمی است و بررسی عملکرد دنیوی در آخرت سورت میگیرد طرح مساله شفاعت یا برخورد با پیامبر در قیامت توجه دادن به این بعد اعتقادی است. «اللهم ارزقنی شفاعَة الحُسينِ يَومَ الورود.»
در کوفه، وقتی امام سجاد علیه السلام را با آن حال رقت بار و دست بسته و زنجیر بر گردن آوردند، حضرت ضمن اشعاری که می خواند، که یکی
از آن اشعار این بود لو أننا و رَسُولَ اللهِ يَجمَعْنَا
يومَ القِيامَةِ مَا كُنتُم تَقُو لينا[1]
«اگر روز قیامت، ما و پیامبر خدا در یک جا جمع شویم شما چه خواهید گفت؟ و چه حرفی برای گفتن یا عذرخواهی دارید؟»
در سخنانی هم که حضرت زینب (ع) در کوفه داشت از جمله این شعر را میگویند که
ما ذا تَقُولُونَ إِذ قَالَ النَّبِيُّ لَكُم
ماذا فعلتم و أنتم أخر الأمم …[1]
«آنگاه که پیامبر (در) قیامت به شما بگوید چه کردید؟ شما که امت آخر الزمان هستید شما چه جواب خواهید داد؟»
و به نقل برخی منابع در یکی از منزلهای راه کوفه تا شام که اسرای اهل بیت را می بردند بر دیواری با خطی از خون نوشته شده بود.
آتَرجُوا أُمَةٌ قَتَلَت حُسَيناً
شفاعَة جَدِهِ يَومَ الحِسَابِ؟[۳]
یادآوری موضوع اعتقادی شفاعت نوعی ملامت بر عملکرد دشمنان نیز بود چرا که جنایت آنان نسبت به ذرته ،پیامبر، با وضع امتی که به شفاعت آن حضرت اعتقاد داشته باشند، ناسازگار است.
”
درخواست شفاعت و امید به آن نیز که در زیارت نامه ها آمده است همین اثر تربیتی را دارد. از جمله در زیارت امام حسین (ع) میخوانیم: فاشفع لي عند ربیک و گن لی شفیعاً»[۴]
در زیارت عاشورا نیز از خدا میخواهیم که شفاعت آن حضرت را در روز قیامت روزی ما سازد
«اللهم ارزقني شفاعة الحسين يوم الورود.»[۵]
اهل بیت پیامبر برگزیدگان خدایند و مقام والایشان نزد او در زیارتنامه ها بازگو شده است. در سخنانی هم که خود امام حسین، امام سجاد، حضرت زينب عليهم السلام و دیگر عاشوراییان بیان کرده اند از این مقام یاد شده است.